چنان شوک بر همه ی ما وارد کرد که کلمات را یارای توصیف نیست.اما شهری است اندرون من .
در کلاس جامعه شناسی ادبیات، شعری از "عرفی" مطرح شد"چنان با نیک و بد سرکن که بعد از مردنت عرفی/مسلمانت به زمزم شوید و هندو بسوزاند."اگر از این شعر مفهوم مدارا و کنار آمدن شهروندانی با تفکرات متفاوت استخراج شود که عصاره ی آن صبر است و استقامت ، سخن نیکویی است. به جرات می توان گفت در مدت دو ماه از حضور شما در شهرستان لامرد ، کار که چه عرض کنم ،شاهکار کرده اید که توانسته اید سرمایه ی عظیم اجتماعی را در عقبه ی خود منسجم نمایید که هیچ ثروتی را توان مقایسه با آن نیست.
از تک تک عناصرفرهنگی شهرم : شامل رفتارها، ارزشها، هنجارها، اندیشه ها ،آموزه های دینی و افراد و گروه هایی که سنگ تمام گذاشتند و در شرایط بحرانی شما را تنها نگذاشتند ، بی نهایت سپاسگزارم.
بی گمان مذهب عشق ،عقل گریز نیست که عشق را و شهود را نقطه کمال عقل می دانند بدین نحو که پس از بلوغ عقلی واستدلالی به تزکیه اخلاقی می پردازیم. بدین معنا که خرد تاریخی حکم به "صبر" می کند و آنگاه به شهود می رسیم که همان درک مطلب به عمق جان است و ناگزیر به بیان آن . تجربه می گوید خدای را ،عشق را،هرچه هست ونیست را درون خود بجوئید.
برای آرامش،کاهش اضطراب و.... هم چاره ای نیست جز شنیدن صدایی که درون من است ودرون تو.
محبت ،نیکی به دیگران و"صبوری" آغاز شنیدن است و سکوت طی طریق در مسیری است که خدا خدا میکنی. پایان نپذیرد از بس که شکر اندر شکراست. شما را به صبر دعوت می کنم و آرزو می کنم با تمام توان برای ساختن لامرد که اینک سرزمین خود شماست ، همت کنید.زیرا دوستان من شما را متعلق به خود می دانند ، چه بخواهید چه نخواهید.
عمرتان درازباد.
سالم باشید.
التماس صبوری
ارادتمند شما : ابراهیم میر


برچسب:
نویسنده: رها نصیری
تاريخ: شنبه
16 دی
1396 ساعت: 15:18